بس که گریه ها تو من بوسه زدم خسته شدم

بس که هی قسم خوردم دوست دارم خسته شدم

انقده دوست دارم که باورش سخته برات

بس که بهم گفتی که من دروغ می گم خسته شدم

از روزی که فهمیدی تو عاشقتم اینجوری شد

بس که منو میپای تو دیگه ازعشق خسته شدم

به خدا دوست دارم گریه نکن

توی دنیا من فقط تو رو می خوام گریه نکن

آخه تو قشنگترین گل منی گریه نکن

حیفه چشمای قشنگت به خدا گریه نکن

وقت زمین خوردن تو

                      همبازی بچگیات...

تو کوچه خاطره ها

                    گریه می کردش پابه پات

حالا نشسته بی قرار

                       به یاد عشق بچگی

اشک می ریزه برای تو

                       مثله روزای بچگی

از وقتی که بزرگ شدی

                  یه لحظه آروم ندارم

یادت باشه گفتی می رم

              باید که تنهات بذارم

واسه دل شکسته ام

                  دلواپسی عزیز من

می ترسی نفرینت کنم

                غصه نخور عزیز من

آخر یه روز می بخشمت

                دست خدا میسپرمت

بت پرستشم شدی

              آخر یه روز می شکنمت

گفتم فقط به حرمت

                  اون دوتا قلب رو دیوار

اگه یه روز خواستی بازم

                  سر بزنی به این دیار

یادت باشه یه چشم خیس

                  مونده هنوز به جای پات

اگه یه روز دلت گرفت

                  بازاشک میریزه  پابه پات

نمه بارونه آسمونه  چشمای اون

                                     میگن داره می باره

                                     میگم  همش دروغه

دوباره باز میگه دلش برام تنگه

                                     میگن دلم سنگه

                                     میگم همش دروغه

عزیز من میدونه شیشه دلم شکسته

                                     میگن دلش گرفته

                                    میگم همش دروغه

 اشک چشاش دروغه

                      دلتنگیاش دروغه

                                         غم شباش دروغه

دل پر از سنگش

                   وعده های قشنگش

                                        میگم همش دروغه

گفته اگه برم من دلش برام  می میره

                                       میگن داره می میره

                                       میگم همش دروغه

پیغوم داده نباشم یه روز میشه دیوونه

                                     میگن شده دیوونه

                                    میگم همش دروغه

خدا کنه یه روزی کسی نخواد بدونه

                                     چرا دلم شکسته

                                         چرا شدم ویرونه

آخه دلم نمیاد بگم شدم غریبه

                                   یارم با دیگرونه

                                         منم شدم دیوونه

اشک چشاش دروغه

                      دلتنگیاش دروغه

                                         غم شباش دروغه

دل پر از سنگش

                   وعده های قشنگش

                                        میگم همش دروغه

 می خوام ندونه هیچکی یارم وفا نکرده  

                                          میگن شدم بازنده

                                            میگم همش دروغه 

کاشکی اونم بدونه دلم  هنوز تنگه

                                  میگن پیشش میمونه

                                     میگم همش دروغه 

اشک چشاش دروغه

                      دلتنگیاش دروغه

                                         غم شباش دروغه

دل پر از سنگش

                   وعده های قشنگش

                                        میگم همش دروغه

شبای سرد زمستون

کنج انزوای زندون

توی غربت یه گیتار

بی تو از خودم گریزون

بی تو حتی این چشامم

نای باریدن ندارن

لبای خشکیده من

شور نالیدن ندارن

لحظه آخر شعر عاشقونم

یادمه دستمو بوسیدی و گفتی

می مونم به پای تو تا همیشه

اگه از من و دلم خسته نمی شی

به تو گفتم عشق من

 همیشه عاشقت می مونم

یه روزم حتی بدون

عشق تو زنده نمونم

حالا می گن که با از ما بهترون آشنا شدی

رفتی و ای عشق من میگن که بی وفا شدی

تب دستام سیم گیتارو می لرزونه عزیزم

یاد حرفای قشنگت بغض و می شکونه عزیزم

رفتی اما تو نگفتی

 که یه عهد تازه بستی

کاش می دونستی گل من

 چه جوری دلم شکستی

می دونم توام مثه گیتاره من سرد شدی

از من و تلخی دلتنگی  من خسته شدی

تب دستام سیم گیتارو می لرزونه عزیزم

یاد حرفای قشنگت بغض و می شکونه عزیزم

      روی آن با تیشه سیمین مهتاب

              گرد گلهای بهاری را بیفشانید

بر لبم مهر بطالت، در دلم بغض خزان

         در نخستین شام گورم، هق هق خندان بپوشانید

دفتر شعر مرا برگ کنید

            فوت من را اینچنین حاشا کنید

برگ اعلان وفاتم را به دست باد بسپارید

 از سیاه هر شب عشقم شما خیرات کنید

در وداع رفتنم، مرثیه باران برقصانید

تن عریان من را در شراب عشق بشورانید

جای یاسین بر سر گورم، قصه لیلی بخوانید

ای کاش شبی بر دل گورم بید مجنونی بکارید

سیاه پوشم شوید سوته دلانم تا توانید

من همه جانم گریست، جان من شما نگریید

خیلی سخته اون که می گفت

                  واسه ی چشات می میره

                          بره و حتی سراغی از نگاهتم نگیره

خیلی غصه داره وقتی

            بت می گه دوست نداشته

                                  واسه داشتن یه پیش مرگ

                                                      بت دروغ گفته باشه

خیلی سنگینه دلی که

                 وقتی اشکاتو می بینه

                                     باز برای تو می خنده

                                            می گه دنیا همیشه همینه

حالا که می خواد بره از پیشه تو

                 نگو هرگز نمی بخشم دله تو

                              نمی دونه چی میشه آخره سرنوشت تو

                                                بش نگو همیشه نفرین دلم راهی تو 

اشک چشمات واسه چشماش

                           هدیه ی آخره عشقه

                                         بذار وقتی که می ره

                                                              نگاش بازم دل ببره

دخترک خیره به در می گرید

تنش از فرط عطش می سوزد

دلش از خاطره روز سفر می لرزد

در نگاه خیره قاب بلور می کاود

ذره ای از عشق مسافر خواهد

چشمی از آینه در خاکستر چشمان دختر زل زده ست

از غم کهنه او می پرسد...

دخترک می نالد...

از غم رفتن یار می خواند...!

                           «ای که در خاطر من جا ماندی

                            رد پای نفست روی لبم می سوزد

                            دل بی تاب من از قصه نفرین و سفر می لرزد

                            چشم به راه آمدنت می مانم

                            ای همیشگی ترین غصه من...»

دخترک می خندد

                  آینه می شکند...

                              آینه می شکند...

                        ****        تقدیم به بهترین آسمانیم

                                             که برقم سپاس از صفای نگاهش

                                                                    ستاییدم  مصفای خدایم را....   ****

بوی عیدی بوی توپ بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو

 بوی یاس جانمازه ترمه مادر بزرگ

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگیم و در می کنم

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگیم و در می کنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه

شوق یه خیز بلند از روی بته های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگیم و در می کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس نا تموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگیم و در می کنم

بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری

شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

با اینا زمستون و سر می کنم

با اینا خستگیم و در می کنم...

                      تقدیم تو شد ...

                                      همه هستی من

می سپردم که مواظب باشی

                            جنس این جام

                                          بلور است..

                                                        پر از عشق و غرور

گر بازیچه شود

                  می شکند...

                                می شکند...

تنهاران خدا را نا خدا از من گرفت

                          بی خدایی شد خدایم‌‌ تارو پودم را گرفت

نمی خواهم خدایم این قلندر زاده بی خواب را

                                    نمی خواهم خدایم این دل بی تاب را

می پرستد او هم چون دیگران

                           تنها خدا زادگان را

می ستاید او هم چون دیگران

                           تنها می پرستان تسبیح به دست را

من ولی می جویم و 

                           خواهم خداوند زمین را

نمی یابم ولی هرگز در این نفرین شده خاک

                                                نشانی از خدایم را                    

زرد نگاهم ،برخواسته از طبیعت غمزده پاییزم

روزگاریست رخت سفرم بربستم

برگی خشک و زرد گرفته ام بر دست ،جای شناسنامه گم شده ام

سالهاست دست به دامان خدایم ،به سجده افتاده ام

خیلی وقت است که چشمانم ،نای باریدن ندارد

خیلی وقت است خشکیده لبانم، شور نالیدن ندارد

سالهاست لرزه بر اندانم می پیچد با ناله باد

سالهاست شاخه بی برگ تنم در حسرت بار،

بغ کرده به برگهای رها می نگرم

در چنین روزی نحس

کودکی اشک به چشم

با تنی عریان از حسرت و خشم

غافل از شومی بخت

به در سر سبز حیات می کوبید

پر از جوش و خروش می خندید

روزها می گذرد،

ماهها می گذرد،

سالها می گذرد،

بعد از سالها تاخت و تاز

خسته از راه دراز

بار دیگر کوبد،اما این بار

بر در دخمه متروک گور

گرد خاکستری حسرت پاشیده اند روی لبم

بوی مرگ می دهد، تمام طالعم

دلم از نحسی روز میلاد می نالد

شبم از شومی جغد انتظار می گرید

بر در دخمه متروک گور می کوبم

که من اینجا ،در اعماق خاک

مأمنم می جویم

ای آخرین گنج

                 من خفته ام بر سینه خاک

                                                 من گشته ام افسانه تاک

بر باد شد آن خاطر از رنج نالان

                             حالا تو مانده ای ودو چشم گریان

دست نحیفش را به سوی تو می آرد

                                         برخیز.برخیز

برخیزو از این تن خسته بپرهیز

                                  برخیز و از این گور وحشت زا حذر کن

گر دست تو کوتاه شد ازدامن خاک

                                          دست نیازش را ببین بر دامن خود

بر بال آرزوهایش سفر کن

                             با جسم بیمارش بیامیز

                                                     بر روح ناکامش بپیوند

شاید دعای این طفل بی گناه

                               پیش خدایم شود شفاعتی

من می روم خوش به سبکبالی باد

                             همه ذرات وجودم آزاد

                                           همه ابیات تنم فریاد

ای آخرین گنج

               برایش تا همیشه بمان

بهشت جاودان آنجاست

                      جهان آنجا و جان آنجاست

                                     گران خواب ابد ..

                                                 در بستر معصوم پیکرمهربان او...آنجاست

                    http://www.iran-ehda.com/Guestbook/

آن دم که تندیس پیکر زن را سرشت

                                          جاي دل در  سينه اش جام بلوريني گذاشت   

بر لبانش پرپر لاله صحراها نشاند

---

قصه ي آن دختر را مي داني ؟
که از خودش تنفر داشت
که از تمام دنيا تنفر داشت
و فقط يکنفر را دوست داشت
دلداده اش را
و با او چنين گفته بود
« اگر روزي قادر به ديدن باشم
حتي اگر فقط براي يک لحظه بتوانم دنيا را
ببينم
عروس حجله گاه تو خواهم شد »

***
و چنين شد که آمد آن روزي که يک نفر پيدا شد
که حاضر شود چشمهاي خودش را به دختر نابينا
بدهد
و دختر آسمان را ديد و زمين را
رودخانه ها و درختها را
آدميان و پرنده ها را
و نفرت از روانش رخت بر بست

***
دلداده به ديدنش آمد
و ياد آورد وعده ديرينش شد :
« بيا و با من عروسي کن
ببين که سالهاي سال منتظرت مانده ام »

***
دختر برخود بلرزيد
و به زمزمه با خود گفت :
« اين چه بخت شومي است که مرا رها نمي کند ؟ »
دلداده اش هم نا بينا بود
و دختر قاطعانه جواب داد:
قادر به همسري با او نيست

***
دلداده رو به ديگر سو کرد
که دختر اشکهايش را نبيند
و در حالي که از او دور مي شد
هق هق کنان گفت
« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشي »

              *  ف مسیح *

ابرک آبستن امشب

             باز دل نازک شده ست

                                 باز لابد آسمان 

                                                         حرف از جدایی ها زده ست

                                               کاینچنین باران اشک

                                                         از غمین چشمان  ابر

                                                                                      می بارد

موج دریا را نگاه کن !..

                 وه چه غوغایی به راه انداخته ست

                                             باز شاید صخره ها

                                                           از بی وفایی ها

                                                                     سخن ها با دل دریا زدند

                                       کاینچنین دریا با بی تابی

                                                    سر به سنگ می کوبد

باد سهمگین را چرا؟!!

                      این همه فریاد است

                                           شاید او هم در این آشفته دنیا

                                                  نشانی از دو رنگی ها دیده ست

                    کاینچنین سخت می تازد

                                          به سوی خداوندش

                                                   تا هزاران بار گلایه سر دهد

                                                                          از زمانه صد رنگش

با همین دیده گان اشک آلود

از همین روزن گشوده به دود

به پرستو. به گل. به سبزه درود

به شکوفه .به صبحدم به نسیم

به بهاری که می رسد از راه

چند روز دیگر به ساز و سرود

                                           ما که دلهایمان زمستان است

                                           ما که خورشیدمان نمی خندد

                                            ما که باغ و بهارمان پژمرد

                                             ما که پای امیدمان فسرد

                                            ما که در پیش چشم مان رقصید

                                            این همه دود زیر چرخ کبود

سر راه شکوفه های بهار

گریه سر می دهیم با دل شاد

گریه شوق . با تمام وجود

                                        پیش پای سحر بیفشان گل

                                       سر راه صبا بسوزان عود

                                               به پرستو. به گل. به سبزه درود

                                                                           فریدون مشیری

دیروز . روز خوبی بود اما بد تموم شد... یکی از دوستای دوران دبستانم رو دیدم...

شنیده بودم که بی بنیاد شده اما باورم نمی شد...به چشم دیدم...یه هرزه تمام عیار...

یه حسه بدی بهم دست داد ...شاید خجالت کشیدم که می شناسمش ...شایدم دلم براش سوخت...

اما هر چی بود خیلی دلم گرفت ...تا خونه به حالش گریه کردم...کاش........

شهوت گناه بر رنگین لبانت طعم داده است

                                               طعم شوری اندام باکره ای هرزه داده است

تک تک گلهای زرد باغ وجودت را بوئیدم

                                               به بوی تعفن گندیده های مرزه شبیه است

ای هرزه گرد کوچه های شهر شب. برو

                                             برو که حضورت رنگ صفا را از کوچه ربوده است

تو را در میان پاکی های کودکی رها کردم

                                             لابد پاکی را خرابه های هوس برباد داده است

 آن چشمان وحشی پر احساس کجا گریخت

                                             این نگاه گنگ تنهایی دلت را سکوت کرده است

کاش دستانم هرگز دستانت را نمی فشرد

                                             آتشش خاکستر افسوس بر جای گذارده است

من اول باید بابت نظرهای قشنگتون تشکر کنم  و یک معذرت خواهی بابت این که شدید سرم شلوغه و نمی تونم به وبتون سر بزنم ... البته مشکل اصتی اینه که سیستم ندارم و  کافی نت هم نمی شه زیاد برم... اما شما مثل من بی معرفت نشینا... سر بزنین... من جبران می کنم..

                                                                               تا بعد.....

واژه قدوس عشق را

                     بردل سنگ صبوری

                                          کنده کردم

                                                      تا بداند دوست داشتن چیست

طرح شمایل دل را

                   بر پیکر بید مجنونی

                                        نقش بستم

                                                     تا بداند دردو عشق هرگز جدا از هم نیست

رز سرخ یادگارت را

                 درسکوت شب

                                       پرپر کرده ام

                                                   تا بداند پرپر رنگین بال مرغ عشق ها از کجاست

در نگاه عاشقت خیره ماندم

                              تا در نگاهم بخوانی وجودت را

                                                             تا بدانی که چه لیلا وار« دوستت دارم»

 وای بر شبهای من

                        گر نگیرمت به آغوش

                                                  وای بر لبهای من

                                                                        گر ز آن نشی تو مدهوش

می کشم دل را به آذر

                      گر تو را کند فراموش

                                           می شوم افسانه عشرت

                                                                        گر شوم با تو هم آغوش

آن جا که باد همراه یک طوفان به بلندای آسمان می رسد ... قصه ای آغاز می شود ..

قصه ای در تنگ ترین و  داغ ترین قفس..

تعصب اسیر و بیمار ست... گذشت در بند ست... و عشق بر باد رفته ست...

اگر چه باد هنوز بوی گلهای نرگس ارمغان دارد...

شاید این نشان یکرنگی و صداقت باشد؟!!

اما کنون ای آشنای بهار ... پائیز با کوله باری از مهر  که بر شانه های نحیفش سنگینی می کند بسویت آمده است..

او  را بپذیر تا در طولانی ترین جاده ها هویّتِ مکتبِ محبتِ تو باشد...

     بهار سر سبز چشمانت را بوئیدم    

                                           عطر گلهای نرگس داشت

 لبان خشکیده ات را بوسه زدم

                                           طعم تلخی قهوه تازه داشت

سیل دریای نگاهت را پرستیدم

                                            کویر تنم را یاد سراب داشت

لحظه ها را در کنارت خاک کردم

                                           حس غریب نفس کشیدن داشت

اما نه.. هرگز دل از تو نمی گیرم

                                           پاکیت ارزش عاشق شدن داشت

           چيزي نبوده ام

                                 و عشق و ميل و نفرت و دردم را

                                 در غربت شبانه قبرستان

                                 موشي به نام مرگ جويده است

   جرئت نکرده ام در آيينه بنگرم

                                و آنقدر مرده ام

                                                  که هيچ چيز مرگ مرا ثابت نمي کند

افسوس من مرده ام و شب هنوز هم

                                     گوئي ادامه همان شب بيهوده ست

وآخرين وصيتش اين ست:

                                که در ازاي ششصد و هفتاد و هشت سکه

            حضرت استاد "آبرهام صهبا"

       مرثيه اي به قافيه کشک در رثاي حياتش رقم زند

                                                                       "فروغ فرخزاد"

در دي ماه ۱۳۱۳ در تهران کودکي از  دل ستاره هاي پر فروغ آسمان به زمين خاکي شما اهل جفا رانده شد...

 دختري که صدايش ترنم موسيقي بود و شعرش آيت عشق...

فروغ تابيد و درخشش در جهان ادب عالم گير شد ...هيهات بر ساکنان خاک که گفتند:

                                                                                              "او يک زن ساده لوح عادي بود"

دخترک باز بار سفر بست ولي اين بار دل از زمين گرفت  ودر ۲۴ بهمن ماهه ۱۳۴۵  راهي سرزمين جاويد ستارگان شد

            "و آنگاه خورشيد سرد شد

                       و برکت از زمين ها رفت

                                        و سبزه ها به صحراها خشکيدند

                                                      و ماهيان به درياها گريستند"

             اين حادثه محنت بار بر جامعه شعر و ادب صدها بار تسلّي باد

نیازمند چیزی بودم که باورش کنم

             نگاهت بر من افتاد و باور کردم

خواهان کسی بودم که باورش کنم

             خود و رؤیاهایت را با من تقسیم کردی

و باورت کردم

اما

         آن چیزی که به راستی نیازمندش بودم

                       باور کردن خود بود

                                مرا به دنیای درونت بردی

                                     و با اکسیر عشق یاریم کردی

و به برکت توست

       که زنده ام.. لمس می کنم و باور دارم

                                  کسی.. چیزی یا خود را....

آری تنها به خاطر وجود توست

                            و بس........

                                                     "مادام جیلین کروز"                                       

امروز ۲۵ بهمن و ۱۴ فوریه سالروز عشق را به همه ء عاشقای آسمونی که عشقشون ذره ای از صفای سرشت خداوندی ست...

و حتی عاشقای خاکی که با چشمکی دل می دهندو با اخمکی دل از دلبر می گیرند.. تبریک می گم....

این گلهای زیبا تقدیم به شما

                                و تقدیم به بهترینِ بهترین من

                                          "که هنوز به جان می پرستمش"(م.ع)

 درون معبد هستی...

                من. درگوشه محراب خواهش های جان افروز

                نشستم در پس سجاده صد نقش حسرت های هستی سوز

نگاهی می کنم سوی خدا..

                               از آرزو لبریز

                               به زاری از ته دل یک "دلم می خواست"می گویم

           من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است

زمین و آسمان از اشک من نور باران است

      دلم می خواست:بند از پای جانم بازمی کردند...

                          که من . تا روی بام ابرها پرواز می کردم

                      از آنجا با کمند کهکشان         تا آستان عرش می رفتم..

در آن درگاه       درد خویش را

                                    فریاد می کردم

که کاخ صد ستون کبریا لرزد

مگر یک شب          از این شبهای بی فرجام

                                        ز یک فریاد بی هنگام

                                                به روی پرنیان آسمان

             خواب در چشم خدا لرزد

دلم می خواست:

                   دنیا رنگ دیگر بود...

                          خدا با بنده هایش مهربان تر بود...

                                           از این بیچاره مردم یاد می فرمود...

دلم می خواست:

              یک بار دیگر او را کنار خویش می دیدم.

  به یاد اولین دیدار

               در چشم خندانش خیره می ماندم

دلم یک بار دیگر

             همچو دیدار نخستین

                       پیش پایش دست و پا می زد

                                             شراب اولین لبخند

    در جام وجودم های و هو می کرد

                  غم زردش نهانگاه دلم را جست و جو می کرد

دلم می خواست:

                دست عشق چون روز نخستین   

                          هستی ام را زیر و رو می کرد

دلم می خواست:  

    سقف معبد هستی فرو می ریخت  

                              بهشت  عشق  من&n